Wanneer je kind koorts heeft, moeilijk ademt of “niet zoals anders” lijkt, gaat er als ouder van alles door je hoofd. Je twijfelt. Je maakt je zorgen. En vaak vertrek je meteen naar de spoedgevallen. Maar eenmaal aangekomen… waarom moet je soms wachten?
Waarom mag een ander kind eerst binnen?
En wat gebeurt er eigenlijk achter de deuren van de pediatrische spoedgevallen?
Om die vragen te beantwoorden, spraken we met Dr. Clémence Peresse, kinderarts op de pediatrische spoedgevallen van de Hôpitaux Iris Sud.
“De eerste blik is al essentieel”
Nog vóór een arts het kind ziet, wordt elk kind beoordeeld door een triageverpleegkundige. Huidskleur, ademhaling, gedrag, reacties…
In enkele seconden schat het team al in of onmiddellijke zorg nodig is.
“Het doel is om meteen een levensbedreigende situatie te herkennen… of net te zien of we de situatie rustig kunnen aanpakken”, legt Dr. Peresse uit.
Want op pediatrische spoedgevallen geldt één belangrijke regel: ernst gaat vóór volgorde van aankomst.
Nee, het is niet “wie eerst komt, eerst geholpen”
Dat is waarschijnlijk één van de moeilijkste dingen voor ouders. Je komt vroeger aan… maar toch gaat een ander kind eerst binnen.
Waarom?
Omdat een baby jonger dan 3 maanden met koorts, een kind met ademhalingsproblemen of een patiëntje met neurologische symptomen sneller gezien moet worden.
“Bij twee situaties met dezelfde ernst geldt wel degelijk: wie eerst komt, eerst geholpen. Maar er zal altijd een kind zijn dat kwetsbaarder of dringender is.”
Wat ouders niet zien
Soms lijkt het wachten eindeloos. Maar achter de schermen zijn de teams overal tegelijk bezig. Zeker ’s nachts moet de kinderarts vaak tegelijk zorgen voor:
- de pediatrische spoedgevallen,
- opgenomen kinderen,
- de materniteit,
- én baby’s in de verloskamer.
Met andere woorden: als je de arts niet ziet, betekent dat niet dat hij of zij niet al van de ene dringende situatie naar de andere loopt.
Pediatrische spoedgevallen zijn niet “gewoon wat koorts”
Koorts, braken, diarree, ademhalingsproblemen, een val op het hoofd, stuipen…
De situaties die behandeld worden zijn erg uiteenlopend, en sommige signalen vereisen snelle medische hulp.
Bijvoorbeeld:
- een baby jonger dan 3 maanden met koorts,
- een kind dat moeilijk ademt,
- ongewoon gedrag,
- tekenen van uitdroging,
- stuipen,
- of een hoofdtrauma bij een kind jonger dan één jaar.
Koorts maakt indruk… maar is niet altijd ernstig
Dat is misschien wel één van de belangrijkste boodschappen uit het gesprek.
“Een kind kan 40°C koorts hebben… zonder dat dit per se een teken van ernst is.”
Koorts is vooral een normale reactie van het lichaam op een virus.
Waar je vooral op moet letten, is niet enkel de thermometer… maar de algemene toestand van het kind:
- speelt het nog?
- drinkt het voldoende?
- reageert het normaal?
- krijgt het tussen de koortspieken opnieuw energie?
Wat neem je best mee naar de spoedgevallen?
Omdat wachten met een ziek kind soms moeilijk kan zijn, raadt Dr. Peresse aan om altijd mee te nemen:
- reservekledij,
- iets om te drinken en te eten,
- een knuffel of fopspeen,
- een spelletje of boekje.
De wachtzaal van de pediatrische spoedgevallen van Iris Ziekenhuizen Zuide werd trouwens speciaal ingericht voor kinderen, met spelletjes en aangepaste ruimtes om het wachten aangenamer te maken.
En soms… zijn spoedgevallen niet de beste oplossing
Niet elk gezondheidsprobleem vraagt een onmiddellijke spoedconsultatie.
Bij recente koorts bij een kind dat verder een goede algemene toestand heeft, of bij klachten die al enkele weken aanwezig zijn, is een afspraak bij de kinderarts vaak beter geschikt.
Bij Hôpitaux Iris Sud kunnen vaak snel afspraken aangeboden worden, soms binnen de 24 tot 48 uur.
“U kent uw kind”
Misschien is dat uiteindelijk wel de belangrijkste boodschap.
Ouders kennen hun kind beter dan wie ook.
“Als u voelt dat er iets niet klopt, ook al past het niet perfect binnen de klassieke criteria, aarzel dan niet om medische hulp te zoeken.”
Want in de pediatrie telt ook het ouderlijk instinct.