En wat als we je, voor de Dag van de Vroedvrouw, zouden voorstellen aan zij die het hart van de materniteit doen kloppen?
Sinds het begin van deze reeks delen ze wat de rijkdom van hun beroep uitmaakt: aanwezigheid, luisteren en de kracht van menselijke verbondenheid.
We stellen je Hafida voor. 31 jaar ervaring, een zeldzame diepgang en een overtuiging die nooit veranderde: begeleiden begint met er zijn.
31 jaar beroepservaring. En nog altijd op de juiste plek.
Hafida is vroedvrouw in het ziekenhuis van Elsene sinds 1995. Eenendertig jaar ervaring… en een evidentie die nooit is veranderd.
“Alleen daarin voel ik mij goed. Ik zou niets anders kunnen doen.”
Nochtans wees niets haar vanzelfsprekend die richting uit. Eerst koos ze voor boekhouding. En dan, op een dag, een bijna toevallige ontmoeting: een verpleegkundige die haar een ander pad suggereert. Een idee dat groeit. En daarna nog een andere, meer intieme evidentie: in haar familie zorgen vrouwen al generaties lang voor anderen, begeleiden ze, verzorgen ze met hun handen. Alsof het ergens al geschreven stond.
Vroedvrouw zijn is niet “doen”. Het is begeleiden.
Wanneer ze over haar beroep spreekt, begint Hafida niet over technische handelingen. Ze spreekt eerst over aanwezigheid.
“Het gaat zelfs niet om doen. Het gaat om begeleiden. Er zijn voor anderen.”
Dagelijks volgt ze patiënten op in consultatie, monitoring en materniteit. Maar voorbij onderzoeken en protocollen doet ze vooral dit: luisteren, geruststellen, aanvoelen wat er speelt, soms zonder woorden.
Vrouwen komen vaak moe, ongerust en zoekend naar antwoorden binnen. En soms volstaat het om hen een plek te geven waar ze even kunnen landen, ademen en loslaten.
IZZ, een keuze voor nabijheid
Hafida kende ook andere ziekenhuizen: groter, technischer, universitairder. Ze leerde er veel. Maar ze koos voor IZZ om één eenvoudige reden: nabijheid.
“Hier zijn er geen barrières. We staan dicht bij de mensen.”
Dicht bij de patiënten, natuurlijk. Maar ook dicht bij elkaar als collega’s. Artsen, vroedvrouwen, kinesitherapeuten, psychologen… iedereen werkt samen, zonder verstikkende hiërarchie, in voortdurende uitwisseling. En die dynamiek voelen patiënten meteen. Daarom kiezen ze ook voor deze plek.
Een beroep met duizend dimensies
Als ze haar beroep aan een kind moest uitleggen, zou Hafida simpelweg zeggen: een mama en haar baby begeleiden tot aan de geboorte.
Maar in werkelijkheid is het veel groter.
Het betekent luisteren naar angsten, vragen beantwoorden, moeilijke woorden begrijpelijk maken, pistes aanreiken, andere deuren openen. Soms is monitoring slechts een vertrekpunt. Het echte werk gebeurt elders: in de relatie, in het vertrouwen, in het vermogen om aan te voelen wat een vrouw nodig heeft, zelfs wanneer ze het zelf nog niet kan benoemen.
Een team als evenwicht
In dit beroep houdt niets stand alleen. Teamgeest is essentieel.
“Zonder solidariteit, luisteren en welwillendheid lukt het niet.”
Vroedvrouwen zijn volgens haar een “explosie van temperamenten”. Verschillende persoonlijkheden, sterk, soms contrasterend, maar diep complementair. Elk brengt iets mee wat de ander niet heeft. Net daarin zit de rijkdom van het team.
Dat moment dat nooit verandert
Zelfs na 31 jaar blijven sommige emoties intact.
“Het hartje van een baby horen… dat doet iets. Het is een roep van het leven.”
Een eenvoudig, bijna onzichtbaar moment. Maar krachtig. Een tegengewicht voor alles wat moeilijk kan zijn. Een bewijs dat het leven doorgaat, ondanks alles.
Begeleiden, ook wanneer het leven kantelt
Dit beroep bestaat niet alleen uit gelukkige geboortes. Er zijn ook moeilijke momenten, verlies en rouw. Maar ook daar spreekt Hafida over zachtheid, respect en aanwezigheid.
“Het gaat niet om goed of slecht… het gebeurt.”
Ouders begeleiden, hun wensen respecteren, naast hen blijven staan. En soms, jaren later, hen terugzien in andere omstandigheden… en merken dat de band er nog altijd is.
Haar advies
Aan toekomstige vroedvrouwen geeft ze één essentiële boodschap mee: zorg goed voor jezelf, zodat je voor anderen kunt zorgen.
Want dit beroep vraagt veel. Emotioneel, fysiek en menselijk. En om te kunnen geven, moet je ook weten hoe je zelf weer oplaadt.
Hafida, in één woord
Slechts één woord.
Liefde.